Cumhuriyet Değerleri ve Halkın Sessiz Vicdanı: Biz Yeniden Doğarız

 

“Dünyayı değiştiremiyorsan dünyanı değiştirirsin. Hepsi bu.” der Kaybedenler Kulübü filminde. Ama bazen öyle bir an gelir ki, kendi dünyana çekilmek de yetmez. Çünkü dışarıda biriken adaletsizlik, çürüme ve kir, pencereyi ne kadar sıkı kapatırsan kapat içeri sızar. Nefes alamaz hale gelirsin. İşte tam o sınır çizgisindeyiz.

Siyaset denen kurum, bu topraklarda uzun süredir topluma hizmet etme aracı olmaktan çıktı. Koltuk kavgalarının, kişisel çıkarların, "aman altımdaki güç gitmesin" korkusunun esiri olmuş bir kumpas yuvasına döndü. İşin en acı tarafı ne biliyor musunuz? Bu çürümüşlük sadece bir tarafa özgü değil. Kendini muhalefetin kalesi, umudun adresi olarak pazarlayanların da bu sistemin bir parçası haline geldiğini, hatta bizzat o çarkı döndürdüğünü görmek canımızı daha çok yakıyor. Cumhuriyet’in kurucu değerlerini, Atatürk’ün mirasını sadece birer kartvizit gibi yakalarında taşıyan ama arkada kendi iktidar alanlarını korumak için her türlü ilkeyi çiğneyenlerin yarattığı hayal kırıklığı, düşmanın vurduğu darbeden daha derin bir iz bırakıyor.

Yıllardır bu ülkede bir "cahillik" tartışması döner durur. Harf devrimiyle "bir gecede cahil kaldık" diye sızlananlar, aslında bu halkın kendi öz dilini ve kimliğini asırlarca nasıl kaybettiğini görmezden gelirler. Ama asıl ironi bugün yaşanıyor. Bugün bu ülkenin insanı, bir gecede kuralların değiştiği, bir partinin meşruiyetinin altının oyulduğu, koskoca üniversitelerin bir bakkal dükkânı gibi kapatılabildiği bir düzene uyanıyor. Sabah gözünü açtığında cebindeki paranın, emeğinin, geleceğinin eriyip gittiğini gören bir halk var karşımızda. Ve birileri çıkıp, tüm bu olup bitenleri, bu ekonomik ve hukuki yıkımı anlamayacak kadar aptal olduğumuzu sanıyor.

Halkın ferasetini, izanını ve vicdanını küçümsemek, bu toprakların tarihindeki en büyük yanılgıdır. Adaleti, hukuku ve ellerindeki gücü sadece kendi pisliklerini örtmek, paçayı kurtarmak için kullananların sonu hep aynı olmuştur; tarih bunun örnekleriyle dolu. Siyaseti bir hizmet yarışı değil de bir savaş meydanı gibi görmek, rakibini sandıkta ya da fikirde yenmek yerine onu tamamen yok etmeye programlanmak, aslında büyük bir acizliğin ve korkunun dışavurumudur.

Ne koltuk sevdalısı proje adamları ne onların etrafında kümelenmiş o çıkarcı avane ne de bu halkın iradesini teslim alabileceğini sanan o kör düzen... Hiçbiri bu ülkenin damarlarındaki o bağımsızlık inancını söküp atamaz. Atatürk’ün izini, devrimlerini ve bu topraklara bıraktığı o onurlu mirası silmeye kimsenin gücü yetmez. Bunu hâlâ anlamayanlar, karşılarında kimin olduğunu unutuyorlar.

Karşılarında; Misak-ı Milli ruhunu içinde taşıyan, vatanı ve bağımsızlığı için gerekirse her şeyinden vazgeçebilecek bir ekolün çocukları var. Bizler, kökleri derinlerde olan bir çınar gibiyiz. Tepeden tırnağa budasanız da her fırtınada yapraklarımızı dökseniz de yine yeşeririz. Samsun’un dalgalı denizinden, İzmir’in dağlarından, Hatay’ın direncinden, Anadolu’nun fısıldayan her köşesinden yeniden doğarız. Çünkü bu halk, esarete alışık değildir; genlerinde küllerinden doğmak vardır.

Yapılan her türlü haksızlık, sergilenen her rezalet ve zorbalık hafızamıza kazınıyor. Demokrasiyi sadece kendilerine hizmet ettiğinde sevenlere, hukuku kendi kalkanı yapanlara bu halkın vereceği en net cevap yine sandıkta olacaktır. Korkup kaçtığınız, yüzleşmeye cesaret edemediğiniz o sandık önümüze geldiğinde, neyin ne olduğunu çok iyi bilen bu sessiz çoğunluk, sessizliğini bozacak ve hesabını soracaktır.

Bu da böyle biline.

Arzu SEKİN

Çıkış Yolu Belli: Yeniden Ortak Akıl, Yeniden Biz

 

Bir filmde duymuştum, diyordu ki: "Eğer nereye gittiğini bilmiyorsan, hangi yoldan gittiğinin bir önemi yoktur." Aslında biz millet olarak nereye gitmek istediğimizi çok iyi biliyoruz. Hepimiz sabah uyandığımızda penceremizi huzurlu bir sokağa açmak, bakkala selam verirken ekonomiyi düşünmemek ve en önemlisi, adaletin bir yerlerde birileri için değil, hepimiz için bir gökyüzü gibi eşit dağıldığını bilmek istiyoruz. Ama bazen yolun ortasında durup pusulaya bakmak yerine, sadece rüzgârın bizi savurduğu yöne doğru koşuyoruz. İşin garibi, sanki her şey normalmiş gibi buna da alışıyoruz yavaş yavaş. Ya da yorulduk herhalde, artık ne deseler 'eyvallah' deyip geçiyoruz.

Asıl Sahibi Unutulan Mülk: Halk

Oysa biz kimiz? Biz, bu ülkenin harcıyız. Vergisiyle devleti ayakta tutan, askere giderken davul zurna çalan, komşusu açken uyuyamayan o büyük aileyiz. Yani "Millet"iz. Ama bazen modern dünyanın karmaşasında asıl gücün kimde olduğunu unutuyoruz. Devlet dediğimiz yapı, insanların birlikte yaşayabilmek için kurduğu ortak bir düzen; halkın güven, adalet, düzen ve huzur arayışından doğan ortak bir iradedir. Varlığını da gücünü de milletten alır.  Bu yüzden devletin görevi, halktan kopmak değil; halkın ihtiyaçlarına cevap verebilmektir. Bu yüzden ona verilen her yetkinin asıl amacı da insanın hayatını daha güvenli, daha adil ve daha yaşanabilir kılmaktır. Bu nedenle biz ona o yetkiyi, bize hükmetsin diye değil, bizi daha iyi yaşatsın, hakkımızı korusun ve düzeni sağlasın diye verdik. Çünkü devletin gerçek anlamı, halkına tepeden bakmak değil; halka hizmet edebilmektir.

Üstelik bu yalnızca bir bürokrasi görevi de değildir; bu vicdani bir sorumluluktur, hatta inancımıza göre "Hakk’a hizmet"in ta kendisidir. Çünkü dürüst olan, yasalara uyan, bu ülkenin kahrını çeken halktır. Eğer bir gemi ilerliyorsa, o gemiyi yürüten motor değil, o motoru besleyen, emek veren, yol alması için mücadele eden ve gemiyi sahiplenen mürettebattır. Yani biziz.

 Çıkış Kapısı: Güçlü Bir Meclis ve Parlamenter Sistem

Şimdi en can alıcı noktaya gelelim. Bir binanın ayakta kalması için yükün tek bir kolona değil, temele yayılması gerekir. Bana göre, Türkiye Cumhuriyeti’nin adını, varlığını ve o eski saygınlığını korumasının tek gerçek yolu, tam bağımsız bir Parlamenter Sistem’e geri dönmektir. Bu bir tercih değil, bir mecburiyettir.

Neden mi? Çünkü Cumhuriyet, halkın kendi kendisini yönetmesi demektir. Bu özgürlüğün nefes aldığı yer ise Türkiye Büyük Millet Meclisi’dir. Halk milletvekilini seçmeli, o vekiller bakanlar kurulunu denetlemeli, sistem bir saat gibi tıkır tıkır işlemelidir. Cumhurbaşkanlığı makamı ise, tıpkı yasama, yürütme ve yargı gibi tarafsız bir liman olmalıdır; her türlü siyasi tartışmanın üzerinde, adil ve birleştirici bir sembol olarak en saygın mertebede durmalıdır.

Eğer tüm yetkiyi ve sorumluluğu tek bir noktaya toplarsak, hata payını büyütürüz. Oysa Parlamenter Sistem, farklı seslerin birleştiği, ortak aklın devreye girdiği bir denge ve güven mekanizmasıdır. Bugünün dünyasındaki o büyük kaostan çıkmanın yolu, meclis iradesini yeniden her şeyin üzerine koymaktır.

Bağımsızlık Sadece Bayrakla Olmaz

Sadece sınırları korumakla bağımsız olunmuyor. Bir ülkenin gerçek bağımsızlığı, kurumlarının ne kadar özgür olduğuyla ölçülür.

• Yargı: Hâkimin cübbesinde düğme yoktur, çünkü kimsenin önünde iliklememesi gerekir. Adalet, liyakatle yürümeli. Bir hâkim karar verirken sadece kanuna ve vicdanına bakmalı, arkasındaki siyasi rüzgâra değil. Yargı, kendi içindeki liyakatle tam bağımsız olmalıdır.
• Merkez Bankası: Cebimizdeki paranın değerini koruyan kale orasıdır. O kale siyasetin günlük heyecanlarına teslim edilirse, mutfaktaki yangın sönmez. Merkez Bankası tarafsız ve bağımsız olmak zorundadır.
• Diyanet: İnanç, insanın en kutsal sığınağıdır. Diyanet İşleri Başkanlığı siyasetten tamamen arınmalı, inanç bütünlüğümüzü koruyan özerk bir yapıya kavuşmalıdır. Din, siyasetin malzemesi değil, toplumun huzur kaynağı kalmalıdır.

Sonuç Yerine: Işığı Aramak

Bugün dünya bir toz bulutu içinde. Her yerde bir kaos, bir belirsizlik... Ama biz, bu topraklarda binlerce yıldır küllerinden doğmayı başarmış bir milletiz. Bizim genlerimizde "örnek olmak" var. Eğer biz içeride evimizi düzene sokarsak, yani TBMM’nin tam bağımsızlığını ve yetkisini geri iade eden bir sisteme geçersek, sadece kendimizi kurtarmayız; tüm dünyaya bir huzur adası nasıl olur gösteririz.

Ben bir vatandaş olarak naçizane çözümümü buraya bırakıyorum. Bu bir kavga değil, bir özlem. Kardeşçe, el ele, ekonomik olarak ferahlamış ve en önemlisi "yarın ne olacak?" korkusu taşımadan yaşama özlemi.

Şunu da samimiyetle söyleyeyim: Ben sandıkta bu ışığı, yani parlamenter sisteme dönüş ve tam bağımsız kurumlar iradesini gördüğüm gün, oy kullanmaktan gerçekten zevk alacağım. O günü göreceğimize dair inancım tam.

Okuyan, anlayan ve bu dertle dertlenen herkese saygılarımı sunarım. Işığa giden yol, önce onu doğru yerde aramakla başlar.

Arzu SEKİN

 

Gri Gökyüzü ve Ruhun Şifası

 

Gökyüzünün o meşhur grisiyle insanın içindeki gri bazen birbirine ne kadar da çok benziyor, farkında mısınız? Dışarıda bulutlar toplanıp yağmuru müjdelediğinde çoğu insan pencerelerini sıkı sıkıya kapatıp perdeleri çekiyor. Oysa ben, o griliğin içindeki derinliği, o puslu havanın getirdiği o sessiz, o mahzun huzuru seviyorum. Belki de bu yüzden, hayatın fırtınasından kaçıp hemen bir ağaç kavuğuna, bir kulübeye ya da hiç yaşanmamış günlerin hayaline sığınanlara karşı o bitmek bilmeyen yorgunluğum.

Hani modern dünyanın bizlere dayattığı o meşhur "konfor alanı" hikayeleri var ya; hani her şeyin pürüzsüz, herkesin her daim mutlu, her ilişkinin de tozpembe olması gerektiğini savunan o vitrin hayatlar... Sosyal medya hesaplarının pürüzsüz akışlarına bakınca, sanki kimsenin hayatında fırtına kopmuyor, kimse o yağmurda ıslanmıyor gibi geliyor. Halbuki gerçek hayat, o fırtınanın tam ortasında durabilenlerin, o rüzgârın sesini bastıracak kadar güçlü bir duruş sergileyenlerin omuzlarında yükseliyor. Bizim en büyük yanılgımız, o "fırtınadan kaçma" dürtüsünü, yani o küçük, geçici sığınakları bir "akıllılık" ya da "tedbir" sanmamız oldu belki de. Oysa gerçek cesaret, yağmurdan kaçmakta değil, o sağanakta bir başkasının yanında, sırılsıklam ama dimdik durabilmekte gizli.

Geçenlerde yine kendi kendime düşündüm; insan neden değişmekten bu kadar korkar? Neden hep aynı limanda, hep aynı sığ sularda kürek çekmek ister? Çünkü değişmek demek, bazen o eski, yıpranmış ve aslında bizi koruduğunu sandığımız o küçük sığınağı terk etmek demek. Oysa o sığınak aslında bir korunak değil, bir hapishane. Kendi güçsüzlüğümüze, kendi küçük korkularımıza ördüğümüz duvarlar. Birine yaslandığınızda, onun karakterinin o sarsılmaz kaya gibi duruşunu, o rüzgârın karşısında sizinle birlikte omuz omuza verdiğini hissetmek; işte gerçek bağ, gerçek dostluk, gerçek yol arkadaşlığı bu. Bunun dışındaki her şey, sadece havanın güneşli olduğu günlere ait birer süs eşyası gibi kalıyor elinizde.

Fırtına koptuğunda kaçacak yer arayanların, kendi konforlarını bozmamak için sizi o yağmurda tek başınıza bırakanların iklimi o kadar soğuk ki, insanın ruhunu üşütüyor. İnsan gerçekten hastalanıyor böyle insanların yanında; hem de öyle bir hastalık ki bu, ilacı tamamen sizin duruşunuzda gizli. Sizin o direnen, pes etmeyen, değişmekten değil, gelişmekten beslenen o mücadeleci tavrınız, o fırtınada sığınak arayanlara belki de en büyük ayna oluyor. Çünkü onlar sizin o dik duruşunuzu gördüklerinde, aslında kendilerinin ne kadar küçük ve edilgen bir alana sığındıklarını fark ediyorlar.

İşte bu yüzden ben, yağmurdan kaçmayanları, bulutların o gri ağırlığının altında bile ruhunu karartmadan yürüyecek cesareti bulanları seviyorum. Onlar benim şifam. Onlar, bu dünyanın o yapay ve sürekli "pozitif" kalmaya zorlayan mekanik neşesinden kurtarıp, gerçek insani derinliğe, o hüzünlü ama onurlu limana bizi geri getirenler.

Şimdi dışarıda yine hava kararırken, elimde sıcak kahvemle balkona çıkıyorum. Gökyüzü bir şeyler anlatmaya çalışıyor gibi; belki biraz hüzün, belki biraz yıkım ama sonunda hep o berrak, o yıkanmış tertemiz hava. Bu huzur, aslında bir kabullenişin ve cesaretin ödülü. Önemli olan fırtınanın şiddeti değil, o fırtınanın içinde sizin kiminle yan yana durduğunuz. Ben, yağmurun sesine karışan o samimi, o sarsılmaz, o cesur karakterlerin ikliminde nefes almayı tercih ediyorum. Varsın diğerleri o küçük, derme çatma sığınaklarında "kuru" kalmaya devam etsinler. Ben, yağmurda ıslanmanın ve o ıslaklığın getirdiği o gerçek, o duru hayatın tadını çıkarmaya razıyım.

Arzu SEKİN